"Pik....Pik...."

#German#

Zacząłem powoli otwierać oczy, wszystko było za mgłą lecz dostrzegłem że jestem przyczepiony do wielu maszyn. W pewnej chwili jakby wyostrzył mi się wzrok i słyszałem tylko pikanie tej cholernej maszyny...

- Pik.... Pik.... Pik.... - Była dosłownie trąbą jerychońską... Wciąż głowę rozsadzał mi ból głowy, czułem się jak po %... Dostrzegłem kroplówkę koło mnie, przeszły mnie ciarki... Nie znoszę szpitali... Rozejrzałem się dookoła... Byłem sam w sali, ani śladu po Angeles... Czułem się jakby wycieńczony ze szczęścia... Towarzyszył mi smutek i cholerny ból, lecz nie w głowie... W sercu, bo to przeze mnie tu trafiła... Ponownie spojrzałem na tą cholerną maszynę, z każdą chwilą pikała coraz rzadziej i...........

#Pablo#

- Au ! - Powiedziałem gdy pielęgniarka zmieniała mi opatrunek na głowie. Podobno gdy wtedy zasłabłem przy drzwiach uderzyłem głową o kant... Na szczęście nic poważniejszego mi się nie stało... Nagle usłyszałem i zobaczyłem jak grupka lekarzy biegła do jednej z pobliskich sal... Przestraszyłem się że chodzi o Angie, szybko zerwałem się na nogi i pobiegłem w stronę jej sali. Za sobą usłyszałem głos kobiety... Koło drzwi wejściowych do jej sali wygonili mnie pielęgniarze.

- Nie można tutaj przebywać, proszę się stąd natychmiast wynieść ! Ta kobieta właśnie ma poważną operacje ! - Gadał a ja poczułem jak serce coraz szybciej, bije... Szybko otrzepałem się z ziemi, akurat ta piguła przyszła i znów mnie zaprowadziła do sali.

- Ma pan tu siedzieć i się nie ruszać, zaraz zrobimy kolejne prześwietlanie... - Przytaknąłem choć nie rozumiałem po co mi tyle tego... Chciałbym znowu tak czuć, mieć motyle w brzuchu i uśmiech od ucha do ucha. Chciałbym ponownie odbierać telefon z myślą, że dzwoni Ona. Chciałbym denerwować się przed spotkaniem, a widząc Ją czuć przyspieszone bicie serca. Chciałbym ukradkiem na Nią spoglądać, a potem tak zwyczajnie patrzeć głęboko w oczy i trzymać się za ręce, ściskać ile sił a nie kurwa siedzieć tu ! Za oknem już ciemno a ja leże w tym cholernym łóżku i myślą że zasnę z myślą iż Angie może umrzeć?! Ich powaliło coś na mózg... Miałem taką cichą nadzieję... Że wszystko się jeszcze ułoży... 

#Angie# 

Gwałtownie w środku nocy otwieram rozpaczliwie smutne i spuchnięte oczy, spontanicznie podnosząc się wraz z przyśpieszającym się oddechem. Siadam na łóżku opierając się o ścianę, a swoje kolana tulę do siebie, lekko się kołysząc, niczym opuszczone dziecko. Czuję chłód, zaczyna brakować mi powietrza, a po plecach przechodzą mi ciarki. Z zagryzionych warg szepcze przekleństwa, krzyczę z bólu, próbując się uspokoić. Nagle wszystko ustaję. Słyszę tylko mój oddech i deszcz uderzający w szyby. Czuję łzę spływającą po moim policzku, którą szybko wycieram wmawiając sobie, że jestem silna. Stoję wpatrzona w lustro, mając nadzieję, że to tylko lustrzane deformacje, że to nie jestem prawdziwa ja. Proszę zapewnij, że każde kłucie w klatce piersiowej ma jakieś znaczenie, że ten cholerny ból ma sens. Powiedz, że miliony szpilek wbijanych w mięsień mego serca, nie są karą...

Krótkie... 
Będę takie dodawać póki nie zachcę mi się dłuższych xd